Speed dating – historia kilku minut, które miały zmienić życie

Od pomysłu rabina, który chciał pomóc samotnym Żydom znaleźć partnerów, przez zatłoczone bary Los Angeles, po komedie romantyczne, telewizję i aplikacje randkowe. Speed dating, czyli szybkie randki, to znacznie więcej niż seria krótkich rozmów przy stoliku. To fascynująca historia o miłości, samotności, zmianach obyczajowych, psychologii pierwszego wrażenia i próbie znalezienia bliskości w świecie, w którym niemal wszystko zaczęło przyspieszać.

Wyobraźmy sobie salę pełną nieznajomych. Na stolikach stoją napoje, w tle słychać rozmowy, a uczestnicy spoglądają na zegarki. Każda para ma zaledwie kilka minut, żeby zdecydować, czy chce poznać się lepiej. Rozlega się sygnał i następuje zmiana miejsc. Rozmówca, który jeszcze przed chwilą opowiadał o swojej pracy, ustępuje miejsca kolejnej osobie. Ktoś właśnie odkrył wspólną pasję, ktoś inny nie może doczekać się końca rozmowy, a jeszcze ktoś próbuje zapamiętać imię osoby siedzącej naprzeciwko.

Właśnie na tym polega fenomen szybkich randek: w jednym wieczorze można przeżyć serię pierwszych spotkań, które w tradycyjnych okolicznościach zajęłyby tygodnie lub miesiące. Ale skąd wziął się ten pomysł? Kto jako pierwszy uznał, że kilka minut wystarczy, żeby rozpoznać potencjał romantycznej znajomości? I jak metoda stworzona z myślą o konkretnej społeczności stała się rozpoznawalnym elementem współczesnej kultury randkowania?

Kto wymyślił speed dating i dlaczego?

Yaacov Deyo – człowiek najczęściej uznawany za twórcę współczesnego speed datingu – był rabinem związanym z organizacją Aish HaTorah. Wpadł na pomysł szybkich randek pod koniec lat 90. XX wieku, pracując z innymi osobami nad sposobami ułatwienia samotnym Żydom poznawania potencjalnych partnerów.

Nie chodziło wyłącznie o to, żeby ludzie mieli więcej okazji do flirtowania. Istotny był także kontekst religijny i społeczny: możliwość poznania osoby, z którą można zbudować trwały związek, a zarazem dzielić kulturę, tradycję i wartości.

Pomysł zrodził się w Los Angeles, w środowisku, w którym część młodych i samotnych osób chciała poznać partnera, lecz tradycyjne sposoby nawiązywania znajomości nie zawsze były skuteczne. Można było polegać na rodzinie, przyjaciołach, wspólnocie religijnej czy zorganizowanych spotkaniach dla singli. Każda z tych metod miała jednak ograniczenia: nie zawsze dawała okazję do poznania dużej liczby osób, a czasem wymagała zaangażowania w długotrwałe poszukiwania.

Deyo wraz ze współpracownikami zaproponował rozwiązanie, które łączyło zorganizowane swatanie z atmosferą nieformalnego spotkania towarzyskiego. Zamiast przekonywać uczestników, że powinni od razu odnaleźć idealnego partnera, umożliwiono im krótkie rozmowy z wieloma osobami. Dopiero później można było zdecydować, z kim warto umówić się ponownie.

Pierwsze spotkanie w Beverly Hills

Za pierwsze udokumentowane wydarzenie speed datingu w jego współczesnej postaci uważa się spotkanie z 1998 roku w kawiarni Peet’s Coffee & Tea w Beverly Hills w Kalifornii. To właśnie tam metoda zaczęła funkcjonować jako rozpoznawalny, zorganizowany format randkowania. Wkrótce podobne wydarzenia organizowano również w innych miejscach.

Warto jednak pamiętać o dwóch szczegółach historycznych.

Po pierwsze, różne formy zorganizowanych spotkań matrymonialnych istniały dużo wcześniej. Rodziny, swaci, wspólnoty religijne i kluby towarzyskie od dawna pomagały ludziom w poznawaniu przyszłych partnerów. Nowością nie było zatem samo kojarzenie par, lecz określony format: wiele krótkich rozmów w ramach jednego wydarzenia.

Po drugie, jeszcze przed popularyzacją speed datingu organizowano podobne spotkania dla osób homoseksualnych i innych grup społecznych. Przykładem był nowojorski projekt Date Bait, działający od 1996 roku, który wykorzystywał zorganizowane wydarzenia służące poznawaniu ludzi. Nie był on identyczny z klasycznym speed datingiem, ale pokazuje, że pomysł szybkiego nawiązywania kontaktów wyrastał z szerszej potrzeby tworzenia nowych przestrzeni dla singli.

Dlatego najbezpieczniej powiedzieć, że Yaacov Deyo jest powszechnie uznawany za twórcę nowoczesnego, komercyjnie rozpoznawalnego formatu speed datingu, a nie za pierwszą osobę w historii, która wpadła na pomysł krótkich spotkań z potencjalnymi partnerami.

Dlaczego akurat siedem minut?

W pierwszych wydarzeniach organizowanych w ramach tej metody rozmowy trwały często około siedmiu minut. To wystarczająco dużo, żeby poznać podstawowe informacje o drugiej osobie, ale zbyt mało, by przeprowadzić pełną rozmowę o życiu, wartościach i planach na przyszłość.

W praktyce siedem minut stało się czymś w rodzaju kompromisu. Minuta czy dwie mogłyby nie wystarczyć na przełamanie nieśmiałości. Pół godziny z każdą osobą sprawiłoby natomiast, że całe wydarzenie byłoby długie i męczące.

Zasada była prosta: nie trzeba wiedzieć wszystkiego o drugim człowieku. Wystarczy ustalić, czy istnieje zainteresowanie, które uzasadnia następne spotkanie.

Ta logika do dziś pozostaje podstawą szybkich randek.

Jak działały pierwsze szybkie randki?

Początkowy format był stosunkowo prosty i nie wymagał technologii. Organizatorzy przygotowywali salę, stoliki i listę uczestników. Każda osoba otrzymywała oznaczenie, a następnie brała udział w serii krótkich rozmów.

Najczęściej przebiegało to następująco:

1. Rejestracja i przywitanie. Uczestnicy przychodzili na wydarzenie, poznawali zasady i otrzymywali kartę do zapisywania swoich preferencji.

2. Pierwsza rozmowa. Dwie osoby siadały naprzeciw siebie i rozmawiały przez wyznaczony czas.

3. Sygnał zmiany. Po kilku minutach prowadzący ogłaszał koniec rundy. Jedna grupa uczestników pozostawała na miejscach, a druga przesiadała się do kolejnych stolików.

4. Prywatna ocena. Po każdej rozmowie uczestnicy zaznaczali, czy chcieliby ponownie spotkać się z daną osobą.

5. Weryfikacja wzajemności. Organizatorzy porównywali wskazania i przekazywali dane kontaktowe osobom, które wyraziły wzajemne zainteresowanie.

Ostatni punkt był szczególnie ważny. Uczestnik nie musiał publicznie odrzucać drugiej osoby ani zastanawiać się, jak grzecznie zakończyć znajomość. Brak wzajemnego wskazania oznaczał po prostu brak kontaktu po wydarzeniu.

W niektórych wersjach systemu przekazywano numery telefonów, w innych – adresy e-mail albo możliwość dalszej komunikacji za pośrednictwem serwisu organizującego spotkanie.

Z czasem pojawiły się wydarzenia trwające dwie lub trzy godziny, podczas których można było porozmawiać nawet z kilkunastoma czy kilkudziesięcioma osobami. Już na początku XXI wieku prasa opisywała wydarzenia, na których pojedyncze rozmowy trwały trzy minuty, a uczestnicy spotykali około 20 potencjalnych partnerów jednego wieczoru.

Jak szybkie randki podbiły świat?

Lata 1998–2000 były okresem, w którym speed dating zaczął wychodzić poza pierwotne środowisko. Organizacje zajmujące się kojarzeniem par dostrzegły, że nie jest to metoda przeznaczona wyłącznie dla jednej religii czy społeczności. Mogła odpowiadać praktycznie każdemu, kto chciał poznawać nowych ludzi w uporządkowany sposób.

Ważną rolę odegrała sieć organizacji Aish HaTorah, która promowała pomysł w kolejnych miejscach. Format szybko zaczął interesować również komercyjnych organizatorów wydarzeń dla singli.

Na początku XXI wieku powstawały kolejne firmy oferujące płatne spotkania. Jedną z nich była HurryDate, która rozwijała działalność w wielu miastach Stanów Zjednoczonych i poza nimi. Szybkie randki przestawały być eksperymentem społecznym, a stawały się rozpoznawalną usługą.

W 2002 roku na dużym wydarzeniu w Universal CityWalk w Los Angeles spotkało się około 650 singli. Skala przedsięwzięcia pokazuje, jak szybko pomysł wyszedł poza kameralne spotkania w kawiarni. Organizatorzy zaczęli łączyć krótkie randki z muzyką, imprezami i innymi atrakcjami towarzyskimi.

Dlaczego format okazał się tak atrakcyjny?

Oczywiście, nie każdy zakochiwał się podczas takiego spotkania. Ale nie o to chodziło. Speed dating miał zwiększać liczbę okazji do poznania kogoś interesującego, a nie gwarantować miłość na zamówienie.

Speed dating w filmach i serialach – kiedy szybkie randki stały się częścią popkultury?

Jednym z najlepszych dowodów na to, że szybkie randki weszły do zbiorowej wyobraźni, jest ich obecność w filmach i serialach. Twórcy szybko odkryli, że format ten jest niemal idealny dla komedii: ograniczony czas rozmowy, niezręczne pytania, przesadnie pewni siebie uczestnicy, kłamstwa na temat własnego życia i nagłe przesiadki dostarczają gotowego materiału na humor.

Co ciekawe, ekranowe przedstawienia szybkich randek często opowiadają nie tylko o miłości. Pokazują również presję sukcesu, stereotypy płciowe, samotność, lęk przed odrzuceniem i absurd prób dopasowania człowieka do kilku rubryk na karcie.

1. Seks w wielkim mieście (2000)

Sezon 3, odcinek 12 – „Don't Ask, Don't Tell”

To jeden z najbardziej znanych przykładów speed datingu w telewizji. Miranda Hobbes, prawniczka odnosząca sukcesy zawodowe, chce znaleźć partnera na ślub przyjaciółki Charlotte. Wybiera się na wydarzenie randkowe, podczas którego uczestnicy rozmawiają ze sobą w krótkich rundach.

Szybko zauważa, że niektórzy mężczyźni tracą zainteresowanie, gdy dowiadują się, że jest prawniczką i partnerką w kancelarii. Kiedy przedstawia się jako stewardesa, reakcje stają się bardziej entuzjastyczne.

Wątek stawia pytanie, czy na rynku randkowym sukces zawodowy kobiety bywa odbierany jako przeszkoda. Pokazuje też, jak krótka rozmowa może prowokować do tworzenia uproszczonych wyobrażeń o drugiej osobie.

2. 40-letni prawiczek (2005)

Film Judda Apatowa z udziałem Steve'a Carella przedstawia Andy'ego Stitzera, nieśmiałego mężczyznę, który nie ma doświadczenia seksualnego. W jednej ze scen bohaterowie trafiają na wydarzenie speed datingowe.

Andy jest przerażony perspektywą prowadzenia serii rozmów z nieznajomymi kobietami. Jego koledzy traktują całe przedsięwzięcie jak sprawdzian umiejętności społecznych, podczas gdy on musi zmierzyć się z własnym lękiem.

Scena dobrze pokazuje jeden z podstawowych paradoksów szybkich randek: metoda ma ułatwiać poznawanie ludzi, ale dla osób nieśmiałych konieczność wielokrotnego rozpoczynania rozmowy może być niezwykle stresująca.

3. Speed Dating (2007)

Tutaj szybkie randki nie są jedynie krótkim epizodem, lecz ważnym elementem fabuły. Główny bohater, James Van Der Bexton, zbliża się do trzydziestych urodzin i po rozstaniu próbuje znaleźć nową miłość.

Uczestniczy w szybkich randkach, ale jego poszukiwania nie przebiegają tak, jak sobie wyobrażał. Historia łączy komedię romantyczną z opowieścią o nieśmiałości, niespełnieniu i oczekiwaniach wobec związku.

4. Shoppen (2006/2007)

Niemiecka komedia Ralfa Westhoffa jest szczególnie interesująca, ponieważ jej konstrukcja opiera się na wydarzeniu speed datingowym. Osiemnaście osób – dziewięć kobiet i dziewięciu mężczyzn – próbuje poznać potencjalnych partnerów w rozmowach trwających po kilka minut.

Bohaterowie rozmawiają o codziennych sprawach, przyzwyczajeniach, pracy i własnych dziwactwach. Z pozoru banalne pytania odsłaniają ich osobowości, lęki oraz pragnienia.

Film pokazuje speed dating jako swoisty teatr autoprezentacji: wszyscy chcą wypaść jak najlepiej, ale właśnie wysiłek, by zaprezentować się idealnie, prowadzi do wielu zabawnych sytuacji.

5. Kochane kłopoty (2004)

W odcinku „But Not as Cute as Pushkin” Paris Geller, znana z ambicji, inteligencji i skłonności do przesadnego analizowania sytuacji, próbuje ponownie odnaleźć się w świecie randek.

Wątek wykorzystuje szybkie randki do pokazania różnicy między intelektualnym przygotowaniem do relacji a spontanicznym kontaktem z drugim człowiekiem. Można mieć świetne argumenty, rozległą wiedzę i precyzyjny plan, a mimo to nie dać się poznać w kilku minutach.

6. Frasier (2000)

Odcinek „Sliding Frasiers” wykorzystuje speed dating jako kolejną okazję do ośmieszenia neurotycznego podejścia do randkowania. Frasier, który lubi analizować relacje i własne zachowanie, zostaje skonfrontowany z formatem, w którym nie ma czasu na rozbudowane wyjaśnienia.

Humor wynika z kontrastu między jego potrzebą kontroli a chaosem szybkich spotkań.

Inne seriale, w których pojawił się speed dating

Lista jest znacznie dłuższa. Szybkie randki były wykorzystywane jako motyw odcinka, tło dla romansu, a czasem nawet element fabuły kryminalnej.

Zestawienie opiera się na opisach odcinków i zestawieniach wystąpień tego motywu w telewizji.

Warto zauważyć, że speed dating ma w telewizji szczególną funkcję dramaturgiczną. W zwykłej rozmowie bohater może długo ukrywać swoje prawdziwe intencje. Podczas szybkich randek czas jest ograniczony, kolejni rozmówcy czekają, a każda pomyłka może mieć natychmiastowe konsekwencje. To gotowy mechanizm budowania napięcia.

A co z filmem „Hitch: Najlepszy doradca przeciętnego faceta”?

"Hitch: Najlepszy doradca przeciętnego faceta" często pojawia się w zestawieniach dotyczących kultury randkowania. Film z Willem Smithem opowiada o konsultancie, który pomaga mężczyznom zdobywać zainteresowanie kobiet. Warto jednak rozróżnić film o randkowaniu od filmu, którego głównym mechanizmem jest speed dating: „Hitch” nie jest opowieścią zbudowaną wokół serii krótkich randek w klasycznym formacie.

To istotne, bo w popularnych zestawieniach filmowych często łączy się różne zjawiska: randkowanie przez internet, randki w ciemno, szybkie randki i ogólnie poszukiwanie miłości. Tematy są bliskie, ale nie oznaczają tego samego.

Jakie są rodzaje speed datingu?

Jednym z najciekawszych etapów rozwoju szybkich randek było odejście od przekonania, że wszyscy single powinni spotykać się według identycznego schematu. Z czasem organizatorzy zaczęli tworzyć wydarzenia odpowiadające różnym grupom wiekowym, tożsamościom, zainteresowaniom i oczekiwaniom.

Nie istnieje jedna oficjalna, uniwersalna klasyfikacja speed datingu. Poniższy podział porządkuje najczęściej spotykane warianty.

1. Klasyczny speed dating

To najbardziej tradycyjna wersja: uczestnicy spotykają się twarzą w twarz, prowadzą krótkie rozmowy, a po zakończeniu wydarzenia wskazują osoby, które chcieliby poznać ponownie.

Najczęściej spotykane rundy trwają od około trzech do ośmiu minut, choć organizatorzy mogą ustalać zarówno krótsze, jak i dłuższe limity. Format bywa przeznaczony dla osób poszukujących związku, ale nie musi zakładać, że każdy uczestnik szuka małżeństwa.

2. Speed dating dla określonych grup wiekowych

Organizatorzy często tworzą osobne wydarzenia dla osób w podobnym wieku, na przykład w przedziałach 20–30, 30–40, 40–50 czy 50+.

Powód jest praktyczny: ludzie na różnych etapach życia mogą mieć odmienne oczekiwania. Dla jednej osoby istotne będą spontaniczne przygody i wspólne zainteresowania, dla innej – stabilizacja, podobny styl życia lub plany dotyczące rodziny.

Nie oznacza to, że wiek przesądza o zgodności. Jest po prostu jednym z kryteriów, które uczestnicy mogą uznać za istotne.

3. LGBTQ+ speed dating

Wydarzenia przeznaczone dla osób LGBTQ+ tworzą przestrzeń, w której uczestnicy mogą poznawać potencjalnych partnerów w środowisku uwzględniającym ich orientację, tożsamość i preferencje.

Niektóre spotkania organizowane są osobno dla gejów, lesbijek, osób biseksualnych czy osób transpłciowych, inne są bardziej otwarte i uwzględniają różne tożsamości oraz konfiguracje relacji.

W tym przypadku ważne są nie tylko romantyczne preferencje, lecz także komfort i poczucie przynależności. Uczestnicy nie muszą zaczynać każdej rozmowy od ustalania, czy druga osoba w ogóle jest zainteresowana ich płcią lub tożsamością.

4. Tematyczny speed dating

To wersja dla osób, które chcą zacząć od wspólnych zainteresowań. Organizatorzy mogą przygotowywać spotkania dla miłośników:

• książek i literatury;

• filmów, seriali i anime;

• gier planszowych lub gier komputerowych;

• podróży i aktywnego wypoczynku;

• muzyki, sztuki lub gotowania.

Temat nie gwarantuje romantycznej zgodności, ale daje naturalny początek rozmowy. Zamiast standardowego „Czym się zajmujesz?” można zapytać o ulubioną książkę, ostatnią podróż albo grę, która ostatnio wciągnęła rozmówcę.

5. Speed dating dla seniorów

Wydarzenia dla osób starszych przypominają, że potrzeba bliskości nie znika po przekroczeniu określonego wieku.

Uczestnicy mogą być po rozwodzie, po śmierci partnera albo po prostu po latach skupienia na pracy i rodzinie. Często ważniejsze od stereotypowej wizji romantycznego podboju są wspólne zainteresowania, towarzystwo i możliwość spędzania czasu z kimś bliskim.

Dokument The Age of Love z 2014 roku przygląda się wydarzeniu randkowemu przeznaczonemu dla osób po siedemdziesiątce i pokazuje, że poszukiwanie romantycznej relacji pozostaje aktualne również w późniejszym życiu.

6. Speed dating dla określonych środowisk i stylów życia

Niektóre wydarzenia są kierowane do osób o konkretnych przekonaniach religijnych, stylu życia lub oczekiwaniach wobec związku. Mogą to być spotkania dla osób wierzących, wegan, miłośników aktywności fizycznej albo ludzi poszukujących partnera o podobnych planach życiowych.

Szczególnym przykładem są wydarzenia dla osób zainteresowanych poliamorią lub innymi formami relacji niemonogamicznych. W ich przypadku organizatorzy mogą uwzględniać zasady otwartej komunikacji, granice i oczekiwania wobec relacji.

Takie spotkania pokazują, że speed dating nie musi służyć wyłącznie poszukiwaniu partnera do monogamicznego związku.

7. Speed dating dla osób nieśmiałych i neuroatypowych

Niektórzy organizatorzy tworzą wydarzenia z myślą o osobach, które mają trudności z nawiązywaniem nowych znajomości w typowych warunkach towarzyskich.

Pomocne mogą być jasne zasady, pytania pomocnicze, przewidywalny przebieg spotkania oraz możliwość wcześniejszego poznania reguł. Takie udogodnienia mogą ułatwić uczestnictwo osobom, które nie lubią niejasnych sytuacji społecznych.

Ważne jednak, by nie traktować osób neuroatypowych jako jednej, jednolitej grupy. Preferencje są indywidualne, a wydarzenie powinno uwzględniać potrzeby uczestników zamiast zakładać, że wszyscy będą reagować podobnie.

8. Wirtualny speed dating

Internet nie wyeliminował szybkich randek, lecz umożliwił przeniesienie ich do świata cyfrowego.

Wirtualne wydarzenie może polegać na serii krótkich rozmów wideo, podczas których platforma przydziela uczestników do małych pokojów. Po upływie wyznaczonego czasu rozmówcy przechodzą do kolejnej osoby.

Zaletą jest możliwość udziału bez dojazdu i poznawania ludzi mieszkających w innych miastach. Wadą – większa zależność od jakości połączenia, obrazu, dźwięku oraz komfortu rozmowy przez ekran.

9. Speed dating bez romantycznego celu

Zasada krótkich, rotacyjnych rozmów znalazła zastosowanie również poza randkowaniem. Organizuje się wydarzenia, które przypominają speed dating, ale służą poznawaniu znajomych, nawiązywaniu kontaktów zawodowych lub rozmowom z przedstawicielami instytucji.

Takie spotkania bywają nazywane speed networkingiem, speed friendingiem lub – w niektórych kontekstach – political speed datingiem. W tym ostatnim przypadku uczestnicy mogą w krótkich rundach rozmawiać z lokalnymi przedstawicielami politycznymi.

To pokazuje, że największym wynalazkiem speed datingu nie jest sam romantyczny cel, ale organizacyjna metoda: wiele krótkich, bezpośrednich kontaktów w ograniczonym czasie.

Co psychologia mówi o szybkich randkach?

Speed dating okazał się interesujący nie tylko dla osób szukających miłości, ale także dla naukowców. Psychologowie społeczni dostrzegli, że wydarzenia tego rodzaju pozwalają obserwować atrakcyjność i wybory romantyczne w warunkach, których nie da się łatwo odtworzyć w tradycyjnym eksperymencie laboratoryjnym.

W 2007 roku Eli Finkel, Paul Eastwick i współpracownicy opisywali speed dating jako wartościowe narzędzie badania początkowej atrakcyjności. W 2008 roku Finkel i Eastwick podsumowali, w jaki sposób ten format może pomóc w zrozumieniu pierwszych etapów romantycznych relacji.

Pierwsze wrażenie: ważne, ale nie wszechwiedzące

Podczas krótkiej rozmowy człowiek ocenia wiele rzeczy jednocześnie. Zwraca uwagę na wygląd, sposób mówienia, kontakt wzrokowy, poczucie humoru, pewność siebie, zainteresowanie rozmową i podobieństwo poglądów.

Część tych ocen powstaje niemal natychmiast. Nie oznacza to jednak, że kilka minut wystarcza do poznania czyjegoś charakteru.

Możemy poczuć silną sympatię do osoby, która jest swobodna i dowcipna, a później odkryć, że nie podzielamy jej wartości. Możemy również uznać kogoś za mało interesującego podczas pierwszej rozmowy, a po dłuższym spotkaniu zobaczyć zupełnie inną osobowość.

Speed dating pokazuje więc zarówno siłę pierwszego wrażenia, jak i jego ograniczenia.

Czy ludzie wiedzą, czego szukają?

Jednym z interesujących wniosków z badań nad wyborem partnerów jest różnica między deklarowanymi preferencjami a rzeczywistymi reakcjami.

Możemy mówić, że zależy nam na określonym typie urody, wzroście, zawodzie czy zainteresowaniach. Jednak gdy spotykamy konkretnego człowieka, nasza reakcja nie zawsze odpowiada temu, co wcześniej deklarowaliśmy.

Badanie opublikowane w 2007 roku w czasopiśmie Psychological Science analizowało różnicę między deklarowanymi preferencjami dotyczącymi partnera a faktycznymi wyborami dokonywanymi podczas szybkich randek. Autorzy wskazali, że preferencje wyrażane w ankietach i zachowanie w realnym kontakcie mogą odzwierciedlać odmienne procesy psychologiczne.

Innymi słowy, można mieć bardzo szczegółową listę cech wymarzonego partnera, a następnie poczuć zainteresowanie kimś, kto zupełnie do tej listy nie pasuje.

Czy atrakcyjność jest wzajemna?

Nie zawsze. Jedna osoba może uznać spotkanie za niezwykle udane, podczas gdy druga będzie miała odmienne odczucia.

Badania nad decyzjami podejmowanymi podczas szybkich randek wskazują, że atrakcyjność w dużej mierze zależy od indywidualnej oceny konkretnej osoby, choć zainteresowanie bywa również wzajemne. Analiza opublikowana w 2018 roku w European Economic Review wykorzystywała dane z eksperymentu speed datingowego, by zbadać, jak ludzie podejmują decyzje o dalszym poznawaniu potencjalnych partnerów.

To ważne rozróżnienie. Nie chodzi wyłącznie o to, czy ktoś jest atrakcyjny w ogólnym sensie. Liczy się również to, czy konkretna osoba odczuwa wobec niego zainteresowanie.

Efekt porównywania

Szybkie randki mają jeszcze jeden ciekawy aspekt: uczestnicy nie oceniają rozmówców w próżni.

Jeśli po interesującej rozmowie spotykamy kogoś, z kim rozmowa jest wyjątkowo trudna, możemy jeszcze bardziej docenić poprzednią osobę. Jeśli natomiast po przeciętnym spotkaniu poznajemy kogoś, z kim od razu znajdujemy wspólny język, wcześniejsze wrażenie może wydawać się mniej istotne.

Kolejność spotkań, nastrój i zmęczenie mogą wpływać na to, jak oceniamy poszczególne osoby. Dlatego wynik szybkich randek nie jest obiektywnym rankingiem wartości ludzi. Jest raczej zapisem zainteresowania w określonym momencie i warunkach.

Największe zalety i wady speed datingu

Z perspektywy uczestnika szybkie randki mają kilka oczywistych zalet, ale również ograniczenia, o których warto pamiętać.

Masz już dosyć samotności? Zapraszamy na szybkie randki!

Wybierz swoje miasto i zapisz się na speed dating!